zależy co rozumiesz za "dobrze", wiadomo w Polsce jest bardzo duża rozbieżność w ocenie znajomości języków...

uczę się już kilka lat i wciąż przede mną dużo nauki.. moja znajomość języka jest dość dobra - bez problemu dogadam się za granicą, chociaż jeszcze irytuje mnie to że nie mogę wypowiedzieć się w każdej kwestii jak w ojczystym języku :)

najszybciej nauczyć jest się języka, przebywając za granicami kraju - tak by co dzień być zmuszonym do mówienia i myślenia po angielsku... oczywiście nauka najszybciej idzie, jeśli codziennie przysiądziemy na minimum jedną godzinę i pouczymy się słówek i gramatyki... oraz powtórzymy to co już umiemy... Dobrze jest też czytać książki po angielsku, prasę lub tłumaczyć teksty piosenek - robić to co lubimy, bo wiadomo że w sanie relaksacji najlepiej zapamiętujemy :)

Jajlatwiejsze opanowanie jezyka obcego pojawia sie
u osob utalentowanych w tym kierunku.
Uczac sie jezyka polskiego probowalam za wszelka cene
duzo rozmawic oraz duzo czytac i pisac w tym jezyku.
Przypuszczam, ze majac wiele ciekawych rzeczy
do powiedzenia zawsze znajdziesz sluchaczy.
W pewnym momencie ( u kazdego inaczej )
zdalam sobie sprawe, ze w czasie snu mowilam
po polsku. Zauwazylam takze, ze potrafie doskonale
muslec po polsku modlic sie itp.
Mimo, ze jezyk polski jest najtrudniejszym z moich
pieciu obcych jezykow, nie trwalo to zbyt dlugo
( okolo 2 lat ) Z angielskim bedzie Ci o wiele latwiej.
Gramatyka i pisownia sa o wiele latwiejsze.
Czytanie ksiazek, ktore Cie BARDZO interesuja
bardzo pomaga w pisaniu i czytaniu oraz w poznawaniu nowych slow. Rozmowa o przeczytanych ksiazkach poleguje wymowe i rozumienie grupy ludzi.
Oczywiscie filmy i telewizja, prasa itp. sa super !
Byc moze, ze pojawia sie trudnosci w mowieniu
i zrozumieniu jezyka potocznego/ulicznego.
Zrozumienie tych grup nie jest jednak najwazniejsze.
Uczucie zniecierpliwienia w przypadku operowania obcym jezykie na nizszym poziomie niz poziom myslowy
jest zjawiskiem normalnym.
Od Ciebie zalezy ; czy posuniesz sie w gore, czy zostaniesz na tym samym poziomie.
Pozdrawiam zza oceanu
KEM

Całkowicie zgadzam sie z KEM. Uczymy sie jezyka literackiego, natomoast w kraju anglojęzycznym spotykamy sie często z językiem potocznym. Ja przez conajmniej 15 lat pisałam listy do Canady w języku angieskim. Pierwszy list, który dostałam był szokiem, natomiast nastepne były coraz większą przyjemnością. Coraz rzadziej siegałam do słownika, ale trening i nauka była ciągła.Nauka jest związana ze zdolnosciami językowymi, ale potrzeba sie uczy prawie codziennie.

Angielskiego uczę się już 10 lat. 1 rok z English speakers (nauczycielami z USA lub UK) na poziomie intermediate.

swego czasu zdawałam CAE, więc chyba nie było tak źle, jednak czas zrobił swoje.
początki kontaktu z językiem sięgają przedszkola - podręcznik Stepping Stones
w podstawówce próby kontynuacji nauki w grupie, na kursie - porażka [głównie spowodowana kilkuletnią różnicą wiekową między mną a resztą grupy].
zaczęły się indywidualne lekcje, w 4 klasie SP doszły zajęcia w szkole [ w dalszym ciągu były indywidualne zajęcia poza lekcjami].
po podstawówce zaczęły się wakacyjne obozy językowe z firmą YES z Rzeszowa [native speakers, mnóstwo zajęć dodatkowych poza typową nauką języka].
w liceum oprócz standardowych podręczników szkolnych i do certyfikatów doszła gramatyka M. Vince'a. w jedne wakacje pojawił się kurs w UK szlifujący akcent.
na studiach gramatyka i akcent poszły w kąt, nacisk szedł na specjalistyczną terminologię.
na chwilę obecną poziomem powróciłam do czasów z początku liceum [a szkoda].

Swego czasu krążył taki dowcip:

>>Zapytano profesora, asystenta i studenta ile czasu potrzeba na biegłe opanowanie języka chińskiego. Profesor odpowiedział "Całe życie". Odpowiedzią asystenta były 3-4 lata. Student zapytał tylko "A kiedy egzamin?".<<

Chociaż dowcip dotyczy języka chińskiego, Ty zaś pytasz o angielski, to im jestem starszy, tym bardziej skłaniam się ku odpowiedzi, jakiej udzielił profesor - że potrzeba całego życia, by dany język opanować biegle.

Moja nauka angielskiego zaczęła się, gdy miałem 12 lat i choć od tego czasu minęło już niemalże 25 lat nadal się uczę.

Najpierw były to prywatne lekcje 1 na 1 - po jednej godzinie tygodniowo z dobrym nauczycielem, od siódmej klasy SP do końca liceum. Potem były trzy lata uwsteczniania się na studiach - byłem w grupie zaawansowanej ale poziom był dla mnie za niski - jedyną rzeczą jakiej od czasu do czasu się nauczyłem były słówka (korzystaliśmy z podręcznika na poziomie intermediate a ja już w tym czasie swobodnie czytałem książki [nie readersy!]) po angielsku. Potem z marszu zdałem sobie FCE i CAE. Do egzaminu CPE nie przystąpiłem z czystego lenistwa - certyfikat nie był mi do niczego potrzebny (aczkolwiek uczęszczałem na kurs). Dodam jeszcze, że była to połowa lat 90-tych i znajomość angielskiego (zwłaszcza na niezłym poziomie) jeszcze nie była aż tak powszechna jak to ma miejsce obecnie - względnie rzadko spotykało się osoby z FCE, o CAE nawet nie wspominając. Dziś CPE ma bardzo dużo osób.

Teraz moja nauka sprowadza się do utrzymywania stałego kontaktu z językiem - staram się oglądać filmy wyłącznie w oryginalnej wersji językowej, nadal dużo czytam w języku angielskim (mniej więcej tyle samo co w języku polskim) i od czasu do czasu czatuję z native'ami. Raz na jakiś czas sięgam po podręczniki przygotowujące do CPE, żeby sobie odświeżyć gramatykę - jest to ten element wiedzy na temat języka, który (w moim przypadku) najszybciej "paruje" z głowy.

Uczyłem się programem SuperMemo - wchodziło, ale było bardzo nużące. Potem różnymi programami z funkcją rozpoznawania mowy - wiadomo, jak to multimedia, szybko robiłem postępy (zwłaszcza że już miałem podstawy), ale i szybko zapominałem. W sumie 2 lata nauki.

Wyjechałem za granicę do pracy (Holandia, prawie wszyscy mówią po angielsku) i było w miarę ok, ale potem do Anglii (Kornawalia) - i...zonk.
Akcent osób, które uczyły się angielskiego (tu przykładowo Polaka, Holendra i innych nacji), a kogoś, dla którego jest to język od urodzenia - no 2 światy (regionalny akcent i do tego bardziej złożona gramatyka i leżę). Dopiero po pół roku mogłem się w miarę dogadać.

Wnioski - nic nie zastąpi "native speakera". Jeżeli nie mamy takiej możliwości - mozolne rycie słówek (bez cudownych multimediów) żeby poszerzyć słownictwo. Oglądać programy po angielsku i t.p. żeby się "osłuchać".
Niegłupim rozwiązaniem są książeczki typu "dla wyjeżdżających do pracy" (gdzie oprócz zapisu fonetycznego podana jest, pisana "po polsku", wymowa). /Polecam początkującym "Angielski 15 minut dziennie" wydawnictwa Global/.

Najlepiej uczyć się z drugą osobą. Dopiero potem jak najwięcej mówić! Bez mówienia nie nauczymy się mówić po angielsku! Niby banał, ale niewielu zdaje sobie sprawę jakie to ważne.

Aha :-) Może cię zainteresuje jak wygląda nauka obcokrajowców języka angielskiego za granicą.

Pierwsza lekcja - dostaje się planszę, na której są części ubrania (podpisane) - masz czytać, a nauczycielka koryguje twoja wymowę. Następnie dostajesz identyczną, ale już bez podpisów - i mówisz z głowy. Potem musisz określić jak ktoś jest ubrany (zajęcia odbywają się w grupie).
Bardzo fajna sprawa, imigranci z różnych nacji, i na lekcji nie było innego języka jak angielski. Skok na głęboką wodę. Na stole (jako ostateczny środek ratunkowy) m.in. słownik angielsko-polski (może przez miesiąc korzystałem z 2 razy).
Potem (jak przedszkolakom) - kolorowe karteczki z warzywami i zabawa w sklep. Kolejno, załatwianie coraz bardziej życiowych spraw (nie jak w tych książkach, zawierających z reguły nieprzydatne działy jak wizyta w muzeum, lotnisko - czyli sytuacje "2 razy do roku") - tylko życie (zapytać o drogę, zapytać o rozmiar ubrania, jak sobie poradzić jak np., gdy zrobimy stłuczkę autem i t.d.).
Zajęcia raz w tygodniu, po roku osoby które zaczynały od zera mówią dobrze, po 2 latach - bardzo dobrze (oczywiście swoje robi środowisko anglojęzyczne w którym się żyje, ale to się samo napędza - im więcej się nauczysz w tej "szkółce", tym śmielej się odzywasz, i tym szybciej mówisz normalnie, jak wszyscy). Zasada jedna - mówimy tylko po angielsku, i nigdy samemu - nauka w 2 i więcej osób.

Dla porównania osoby które nie uczą się języka za granicą (są takie, dla nich szczyt możliwości to obsłużyć bankomat czy postawić koszyk w Tesco i odczytać kwotę z wyświetlacza do zapłaty) - one nie chłoną tak języka jak te osoby, które mają zajęcia. Mimo tego, że mieszkają i pracują z tamtymi. Są w stanie się porozumieć po kilku latach zamieszkania, ale ich język jest bardzo ubogi. Często maja świetny akcent, umieją się dogadać w pracy, ale np. nie rozumieją telewizji. Mają język angielski bardzo ograniczony (przede wszystkim ubogie słownictwo, no i umieją mówić - z pisaniem jest już problem u nich).

No jeżeli ja, to mam dopiero 14 lat, a z angielskiego od 2 klasy pdst miałam 6, więc mam wielkie osiągnięcia w konkursach :) ale wiem oczywiście, że są tu ludzie starsi, którze znają go lepiej niż ja :)
Ale myślę pozytywnie, w przyszłości będę tłumaczem (także przysięgłym) angielskiego i hiszpańskiego :)